Monday, July 24, 2017
The largest circulation Armenian online e-magazine on the Internet
Archive
 
 
 
 
 
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hotels Combined .com

 

Subscribe to Gibrahayer e-magazine by clicking here
Latest issues of Gibrahayer e-magazine here

CLICK ON BUTTON TO DONATE TO GIBRAHAYER

 

 

 

 

 

 

The Madenataran: Pride of the Armenian Nation
Ruzanna Avakian - Yerevan
“… Mesrob Mashdots, under impossible conditions did the only thing possible, the only seemingly simple and common thing, which would save the nation from destruction, which would unite the nation and which would arm her against all dangers and ensure her perseverance against all odds. He invented the Armenian alphabet, the Armenian script which would prove to be mightier than all the weapons and means the Armenian nation could muster… What he had invented actually were not mere letters of the alphabet, but were the salvation of an entire nation and country… That is the reason that our nation, who has existed centuries before the invention of the alphabet, celebrates the invention of the alphabet as the anniversary of her second rebirth…”
Every time that one visits the Madenataran(Madenataran of Manuscripts), one reiterates how true are Kecork Emin’s words and the importance and place of the Armenian language and alphabet in world culture becomes obvious.
 
Every person who visits Armenia, whether he is an Armenian or not, feels obliged to visit the Madenataran, which has become one of our national treasures and which is housed in the marvellous building rising from the slopes of one of the beautiful hills of Yerevan at the northern end of Mashdots avenue. The Madenataran building is the work of architect Mark Krikorian. Work on the building had started in 1945 and completed in 1957. In front of the building one finds the statues of our middle age giants of literature, arts and sciences, such as Movses khorenatsi, Toros Roslin, Krikor Datevatsi, Anania Shiragatsi, Mkhitar kosh aand Frig and below them on the little square of Mesrob Mashdots and Gorun.
The Madenataran is one of the oldest and richest sanctuaries of manuscripts in the world.
 
Amenian illuminated manuscript displayed at the Matenadaran Institute of Ancient Manuscripts in Yerevan. Armenia (1566-298157 / C55-505995 © age fotostock)The core of the Madenataran’s collection of manuscript is the collection of manuscripts of the Armenian catholicosate, which after being located in different venues for centuries had returned to its original location of St. Echmiadzin in 1441. More than 17000 manuscript are kept in the Madenataran, comprising of complete manuscripts, parts of manuscript, parchment manuscripts from the 5th and 6th centuries, foreign language books, hand-written books and others. The oldest manuscript of the Madenataran which has been fully conserved is the 8th century “Vehamor Avedaran”. Note worthy are the book-giant “Msho Djarendir” which is the largest Armenian manuscript weighing 28 kilograms and the 1434 church calendar weighing a mere 29 grams.
The Armenian manuscripts are rich in miniature drawings, whose colours are so vivid that it is hard to believe they were painted centuries ago and not a few years back. The paints were expertly made of natural ingredients and because of that they have not lost their initial shine and vividness. For example, red was made from a small insect which could be abundantly found on the plains of Ararad. This red paint was exported to different countries and it is still known to painters today as garmin red.
 
Parallel to the scientific work done there, the Madenataran is actively engaged in the collection of ancient manuscripts. Noteworthy are the names of some of the larger contributors to her collection, such as Haroutioun Hazarian, from New York, who has donated 397 Armenian and foreign language manuscript, Rafael Margossian, from Paris, who has bequeathed 37 manuscripts, Varoujan Salatian, from Damascus, who has donated more than 150 manuscript, Arshag Dikranian, from Los Angeles, Garbis Cherpashian and Kevork Pakerdjian, from Paris, and a host of other benefactors. 95 year old Dadjad Margossian from the gharghoun village of Nor Chougha in Iran, donated to the Madenataran a manuscript copied in the Nareg monastry in 1069 from a 5th century bible written by Mesrob Mashdots himself. This year, the secretary of the Diocesan Council of Cairo and member od the Armenian Relief Society Mr. Souren Baghramian donated to the Madenataran part of his collection of newspapers, manuscripts, documents and old books numbering some 169 works. The Madenataran has bought a large number of manuscripts during the years as well.
Apart from Armenian manuscripts and books, the Madenataran has a large collection of items in Arabic, Persian, Greek, Assyrian, Latin, Ethiopian, Indian, Japanese and other languages. In this institute of cultural heritage a lot of foreign language manuscripts have been saved from extinction because their Armenian translations were kept and are now stored in the Madenataran.
Dear compatriots, visit the official site of the Madenataran at http://www.matenadaran.am
Ruzanna Avakian - Yerevan
Մատենադարան: Հայ Ժողովրդի
Ազգային Հպարտութիւնը
Ռուզաննա Աւագեան - Երեւան
Matenadaran Museum - Yerevan, Yerevan
«… Մեսրոպ Մաշտոցն անհնարին պայմաններում արեց միակ հնարաւորը` ստեղծեց ժողովրդին կործանումից փրկող, միաւորող, գալիք բոլոր օրհասների դէմ նրան զինող եւ նրա յարատեւումն ապահովող միակ, պարզ ու հասարակ թուացող բանը` հայոց տառերը, հայոց գիրը, որը ուժեղ դուրս եկաւ հայ ժողովրդի ունեցած բոլոր զէնքերից … Նրա ստեղծածը, փաստօրէն տառեր չէին միայն, այլ մի ամբողջ երկրի ու ժողովրդի փրկութեան բանալի’ … Այդ է պատճառը, որ տառերի գիւտից շատ ու շատ դարեր առաջ ապրած մեր ժողովուրդը տօնում է տառերի գիւտի տօնը որպէս իր երկրորդ ծնունդը …»:
Ամէն անգամ Մատենադարան այցելելիս համոզւում ես Գէորգ Էմինի խօսքերի ճշմարտացիութեան մէջ եւ պարզ է դառնում հայոց լեզուի ու հայ գրերի կարեւոր դերն ու նշանակութիւնը համաշխարհային մշակոյթի մէջ:
Հայաստան այցելող իւրաքանչիւր ոք՝ լինի հայ, թէ օտարազգի, իր պարտքն է համարում այցելելու մեր ազգային հպարտութիւններից մէկը հանդիսացող Մատենադարանը, որի հոյակերտ շէնքը վեր է խոյանում Երեւանի գեղատեսիլ բարձունքներից մէկի լանջին՝ Մաշտոցի պողոտայի հիւսիսային ծայրամասում: Մատենադարանի շէնքը կառուցուել է 1945-1957 թուականներին (ճարտ.`Մարկ Գրիգորեան): Շէնքի գլխաւոր ճակատի առջեւ հայ միջնադարեան գրականութեան, արուեստի, գիտութեան մեծ գործիչների` Մովսէս Խորենացու, Թորոս Ռոսլինի, Գրիգոր Տաթեւացու, Անանիա Շիրակացու, Մխիթար Գոշի, Ֆրիկի արձաններն են, իսկ դրանից ցած` փոքրիկ հրապարակում` Մեսրոպ Մաշտոցի եւ Կորիւնի արձանները:
 
Մատենադարանը աշխարհի հնագոյն եւ հարուստ ձեռագրատներից է: Մատենադարանի հաւաքածոյի հիմքը կազմում է Հայոց կաթողիկոսարանի ձեռագրատունը, որը դարերի ընթացքում հանգրուանել է տարբեր աթոռանիստ վայրերում, իսկ 1441ին վերահաստատուել է իր հիմնադրման վայրում՝ Սուրբ Էջմիածնում: Մատենադարանում պահպանւում են աւելի քան 17 000 ձեռագրեր` հայերէն ամբողջական ձեռագրեր եւ հայերէն ձեռագրերի պատառիկներ, 5-6րդ դարերի մագաղաթեայ ձեռագրեր, օտարալեզու մատեյաններ, ձեռագիր մատեաններ եւ այլ նիւթեր: Մատենադարանի հնագոյն ձեռագիրը, որն ամբողջովին պահպանուել է, «Վեհամօր Աւետարան»ն է` ստեղծուած 8րդ դարում: Ուշագրաւ են գիրք-հսկան` «Մշոյ ճառընտիրը»` հայերէն ամենամեծ ձեռագիր գիրքը, որը կշռում է 28կգ եւ 1434թ-ի եկեղեցական օրացոյցը, որը կշռում է ընդամէնը 190գ:
Հայկական ձեռագիր մատեանները հարուստ են գեղեցիկ մանրանկարներով, որոնց գոյներն այնքան պայծառ են, որ, ասես, նկարուել են ոչ թէ դարեր առաջ, այլ բոլորովին վերջերս: Ներկերը ստացել են բնական ներկանիւթերից, այդ պատճառով չեն կորցրել իրենց սկզբնական թարմութիւնը: Օրինակ, կարմիր գոյնը ստացել են փոքրիկ, կարմիր մի միջատից` հայկական որդան կարմրից, որը տարածուած է եղել Արարատեան դաշտում: Այն արտահանուել է աշխարհի տարբեր երկրներ եւ մինչեւ հիմա յայտնի է նկարիչների շրջանում կարմին անուանումով:
Մատենադարանը գիտահետազոտական աշխատանքներին զուգահեռ շարունակում է ձեռագրերի հաւաքչական աշխատանքը: Յիշատակելի են մեծ նուիրատուների անունները. Յարութիւն Հազարեան, Նիւ Եորքից, որ նուիրել է 397 հայերէն եւ օտար լեզուներով ձեռագրեր, Ռաֆայէլ Մարկոսեան, Փարիզից, որ հայրենիքին է կտակել 37 ձեռագիր, Վարուժան Սալաթեան, Տամասկոսից, որ նուիրել է աւելի քան 150 ձեռագիր, Արշակ Տիգրանեան, Լոս Անճէլէսից, Կարպիս Ջրբաշեան եւ Գէորգ Բաքրճեան Փարիզից եւ շատ ու շատ ուրիշների: 95ամեայ Տաճատ Մարկոսեանը Իրանի Նոր Ջուղայի Ղարղուն գիւղից 1969 թ. Մատենադարան է ուղարկել 1069 թ. Նարեկայ վանքում ընդօրինակուած մի մատեան, որի համար հիմք է եղել Մեսրոպ Մաշտոցի ձեռքով 5րդ դարում գրուած Աւետարանը: Այս տարի Գահիրէի թեմական ժողովի ատենադպիր, Հայ Օգնութեան Միութեան անդամ Սուրէն Բաղրամեանը Մատենադարանին նուիրաբերեց 169 անուն թերթերից, ձեռագրերից, հնատիպ գրքերից ու ամէնատարբեր փաստաթղթերից բաղկացած իր հաւաքածուի մի մասը: Մատենադարանը բազմաթիւ ձեռագրեր է ձեռք բերել նաեւ գնման միջոցով:
Հայերեն մատեաններից բացի Մատենադարանում պահւում են արաբերէն, պարսկերէն, յունարէն, ասորերէն, լատիներէն, եթովպերէն, հնդկերէն, ճաբոներէն եւ այլ լեզուներով ձեռագրեր: Մշակութային ժառանգութեան պահպանութեան այս հաստատութիւնում կորստից փրկուել են բազմաթիւ ձեռագրեր, որոնք իրենց մայր լեզուով չեն պահպանուել եւ յայտնի են միայն հայերէն թարգմանութիւնները:
Սիրելի հայրենակիցնե’ր, այցելէք նաեւ Մատենադարանի պաշտօնական կայքը`
Ռուզաննա Աւագեան - Երեւան
 

 

 

 

THE LEGENDARY ARMENIAN COGNAC

 

RUZANNA AVAKIAN - Yerevan - Translated from Armenian by Dikranouhi Kusbegian

 

 

Among the Armenian cognac-lovers are numerable famous persons among whom was Winston Churchil. He loved the “Tvin” Armenian cognac. The first time he ever tasted the Armenian cognac was in 1943 during the well-know Tehran Conference. Churchil loved it so much that from that day on he drank a bottle of “Tvin” cognac every day for the rest of his life. Stalin personally oversaw the delivery of the “Tvin” Armenian cognac to the British Premier. During his old age when Churchil was asked what had been the secret of his longevity, without even giving it a second of thought, he had answered: “Don’t be late for lunch, smoke Havana cigars and drink Armenian cognac”.

It seems that the British Prime Minister wasn’t only a lover of noble drinks but also had a tremendous impact on the fate of the Armenian cognac… It’s been told that when Churchil found out that the quality of the “Tvin” cognac had fallen back, he complained about that to Stalin. It was found out that Markar Setragian, the chief expert of “Tvin” and other cognac brands had been exiled to Siberia. Immediately after Churchil’s complaint, Stalin set Markar Setragian free and restored him to his previous position.

Markar Setragian is the founder of the new technology for the production of cognac in the Soviet Union. We owe it to him to have the glorious variety of Armenian cognacs: “Hopelenagan” (the top quality cogniac in Soviet Armenia), “Tvin”, “Yerevan”, “Nayiri”, “Donagan”, “Akhtamar”, “Armenia”, “40 Dari”, “50 Dari”, etc… The “Vasbouragan” brand was dedicated to the memory of the genius cognac-maker.

Historically, Armenia has been a vine producing land. It has around three thousand years of history. The annals of the Armenian cognac goes back to the 19th century. In 1877 the first quilt trader Nerses Tairov built the first wine factory in the castle area of Yerevan. He placed a 102 bucket size bronze distillation apparatus.

Soon other Armenians like Afrikian, Geozalov and Sarayev followed the example of Tairov and built wineries . Due to some difficulties in production in 1898 Tairov sold his factory to “Shousdov & Sons”. Later the Shousdovs built a second factory and established seven more factories for vine cultivation and preservation in different regions. After the death of Nicolay Shousdov, his sons Nicolyn and Leondyn took charge of the organization.

In 1900 during Paris International Symposium Nicolay Shousdov jounior presented his cognac samples for “blind tasting”. After tasting it and without knowing the origin of the cognac, the committee gave the prestigious Grand Prix to the Armenian product. Because of the high quality Shousdov was allowed to label the bottles as “cognac” and not “brandy”. The label “cognac” was only used for the alcoholic vine products coming out of the Cognac province of France. Evidently, the Armenian cognac is the only drink in the world that has been given the privilege of being labeled as cognac because of its high quality.

The widest recognition that the Armenian cognac received was in 1913 when among thirty other Armenian and non-Armenian companies “Shousdov & Sons” started to deliver its products to the palace of the Russian Emperor.

Nicolay Shousdov jounior was a unique personality. His advertisement skills are to be saluted. Along with a series of advertisement programs that he organized, he hired presentable men, dressed them suitably and sent them to different prestigious restaurants in Europe. The gentlemen would order Shousdov cognac and after being informed that they were not in their menu list, they would make a scene, get all worked up and hurl out of the restaurant slamming the door behind them. This plan produced stunning results. The Shousdov cognac invaded Europe. The company won one prize after the other; gold medals of Nijni Novgorod, “New Orleans” and Warsaw contests and others.

In 1912, Shousdov offered the Russian Tsar Nicolay II to have a shot of cognac with a slice of lemon; he was to have it in front of the whole royalty and, the most important of all, in front of the French Ambassador. After having the shot of the Armenian cognac, the Tsar smiled and said: “This is a marvellous cognac, Sirs, and I advise you all to have some”. From that time on the Shousdov cognac became trendy; and having it with a slice of lemon became known as “Nicolashka”. After the Revolution, the prestigious drink was being offered in Kremlin, especially during visits of foreign officials. It helped to solve so many problems and open so many doors.

The Armenian cognac is good. It is highly valued all around the world, including in France, the birthplace of the cognac. The unanimous viewpoint of the international experts is that there are two types of cognac: the French and the Armenian. All the other cognacs belong to the third group.

The Armenian cognac was also praised by the Russian writer Maxim Gorki. In 1928, after tasting the Armenian cognac, he said: “Perhaps it’s easier to climb to the top of Ararad than to climb up from the cellars of “Ararad” …”

 

 
© 2017 Gibrahayer e-Magazine
Armenia street 32, Floor 4 & 5, No. 401
P.O.Box 24609 Nicosia 1301 - Cyprus
Telephone:(+357) 22516688 Mobile: (+357) 99437073
Email: info@gibrahayer.com
Pleased to see our 1483819-th visitor
Made in TIL-Design Studio
Website information